เครียดดดดดดดดดดดดดด



แพ้อำนาจเงิน



เบื่อออออออออออออออ



ทำไรก็ไม่ดี



เซงงงงงงงงงงงงงงงงง



หายใจไปวันๆ

ฉันไปค้นพบสิ่งนี้เข้าโดยบังเอิญ และฉันก็ชอบมัน ฉันจึงอยากเอามาเป็นเพื่อนของฉัน มันเป็นข้อความของใครบางคน ฉันก็ไม่รู้จัก ฉันไม่ได้ขอเขาว่าฉันเอาข้อความเขามา...ฉันทำน่าเกลียดเกินไปหรือป่าว---



จากบันทึกของ "หนู - นรินทร์ ปลื้มปรีดาพร"

...เช้าวันหนึ่งผมเห็นผู้หญิงร้องไห้เสียใจ   แต่ผมทำได้ดีที่สุดแค่นั่งมองเธอคนนั้นร้องไห้ตาแดง  ทั้งๆที่อยากลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปพร้อมกับยื่นลูกอมไห้ 2 เม็ด  แล้วบอกกับเธอว่า
   "ให้ลูกอมแก้เหงา 2 เม็ด กินตอนนี้เม็ด 1  แล้วอีกเม็ดกินตอนไม่มีใครอยู่เคียงข้าง คอยเข้าใจ  ถ้าหมดแล้วอยากได้เพิ่ม มาขอ จะให้อีก 
  ก็เธอยังมีญาตินับสิบ เพื่อนนับร้อย คนรู้จักนับพัน และคนรอบตัวอีกเป็นหมื่น  คนเหล่านี้ไม่สามารถทำให้เธอยิ้ม หัวเราะ ดีใจได้เลยหรือ ถึงได้ต้องมาเศร้าเพราะการกระทำของคนเพียงคนเดียว  ถ้าไม่ได้ มาหาเรา เราจะทำให้เธอยิ้ม หัวเราะ ดีใจ แทนทุกคนเอง เพราะน้ำตาของเธอมีค่ามากกว่าตลกฝืดๆของเรามากนัก"

จำไว้หละ ทีหลังอย่าให้ผมเห็นคุณเสียใจอีก  ผมชอบคุณยิ้มมากกว่า...

                                                19 พ.ย. '40




มันเป็นข้อความที่ฉันอ่านแล้วรู้สึกถึงรอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นบนหน้าของสาวน้อยคนนั้นทันที  ฉันเชื่อว่าคนที่กำลังร้องไห้  ถ้าได้อ่านหรือได้ยินคำที่ชายผู้นี้พูด อาจจะทำให้น้ำตาที่ไหลอยู่ในตอนนี้ค่อยๆซา  ค่อยๆจางหายไปจากใบหน้า ฉันรู้สึกได้อย่างนี้จริงๆ...

ขอบคุณจากใจจริง สำหรับคนที่เขียนข้อความนี้ขึ้นมา...

แต่ตอนนี้......

     เช้าแล้วฉันยังนั่งอยู่คนเดียว ฉันเพลิดเพลินกับการทำบางสิ่งบางอย่าง ฉันเพลิดเพลินไปกับเสียงเพลงที่ได้ฟัง ฉันเพลิดเพลินไปกับภาพที่ได้เห็น ฉันเพลิดเพลินอยู่กับวีดีโอที่ฉันชม

     เช้าแล้วฉันยังไม่ได้นอนเลย วันนี้ของฉันผ่านไปอีกโดยไม่ได้ทำอะไรให้เกิดประโยชน์ วันนี้ฉันเพลียเนื่องจากวันวาน วันนี้ฉันแฮ๊งเนื่องจากแอลกอล์ฮอ วันนี้ชีวิตของฉันหมดลงไปอีกหนึ่งวัน วันนี้ชีวิตฉันสั้นลงไปอีกหนึ่งวัน

     เช้าแล้วฉันคงต้องไปนอน ฉันต้องนอน ฉันอยากนอน.....